Iedere liefhebber weet…
Zelf op het veld staan blijft natuurlijk het mooiste wat er is, maar de derde helft met je team in de kantine komt daar, letterlijk en figuurlijk, vlak achteraan. Dat gevoel van saamhorigheid onder het genot van een drankje is heerlijk; het is dé plek waar we de eigen wedstrijd uitgebreid analyseren om samen weer een stapje beter te worden. Als er dan ook nog een mooie pot op de schermen aanstaat, is het plaatje compleet: samen voetbal kijken en fanatiek meningen uitwisselen over de professionals maakt de dag helemaal af.
Tijdens het voetbal kijken komen ook de frustraties naar boven. Vaak verschillen we van mening over het spelletje en de spelers, maar soms is het juist gedeeld en heel duidelijk. Dan krijgt de coach er natuurlijk van langs.
Maar het gaat ook vaak over gedrag. Waarom zou je in godsnaam bij een cornervlag de bal gaan proberen te beschermen? Het is beschamend. En dan hoeven we het over tijdrekken nog niet te hebben. Of verandert dat als je voorstaat? Hoe dan ook, de voorbeeldfunctie komt ter tafel.
De frustraties gaan ook echt niet alleen maar over het wel en wee van de “eigen” club. De regels en de arbitrage komen ook sowieso voorbij. Ondanks dat de VAR sommige zaken verleden tijd heeft gemaakt, is de onenigheid over sommige beslissingen nog net zo diepgaand als vroeger.
En als we nog wat verder kijken wordt het helemaal een ver-van-ons-bed-show. Hoe de voetbalwereld geleid wordt door megalomane gekken is bizar. Een of andere corrupte clown die zichzelf als vredestichter in Gaza ziet, reikt nu wereldvredesprijzen uit namens 5 miljard mensen. En van corruptie kan hij ook niet beticht worden, want dat woord is uit de “code of conduct” gehaald. Waar zouden we toch zijn zonder hem…?
Tijdens een van die derde helften. Waarin iedereen in de kantine zag dat een speler door de ondergrens zakte, maar de coach hem niet wisselde. Waarin een club probeerde de bal vast te houden bij de cornervlag, maar die bal na 20 seconden alweer kwijt was. Waarin een speler 10 rondjes doorrolde, maar de VAR niet doorhad dat dit aanstellerij was. Waarin de FIFA net op miraculeuze wijze uitgekomen was bij Saudi-Arabië als de enig overgebleven kandidaat voor het WK. Tijdens een van die derde helften kwam het tot een climax en een idee.
Voetbalmanager in het echt, met zijn allen
We weten het als liefhebbers allemaal beter… wat als we onze meningen zo kunnen samenvoegen dat het tot beleid en actie leidt? Wat nou als we een professionele voetbalclub kunnen crowdfunden, crowdmanagen en crowdsourcen met behulp van een betaald lidmaatschap. Dan spelen we met zijn allen voetbalmanager in het echt. Hoe tof zou dat zijn!? En technisch moet het tegenwoordig haalbaar zijn.
Samen weten we meer, kunnen we dingen beter en staan we sterker. Als we genoeg massa bereiken zal er altijd wel iemand met het juiste idee zijn. Altijd wel iemand die bedenkt dat je vlak voor het einde van de extra tijd je keeper moet wisselen. En we zouden nooit een aanvallende speler die er helemaal in zit, 30 minuten voor tijd wisselen voor een middenvelder ;-).
En zelfs als we het niet beter weten… Er zijn legio voorbeelden van beslissingen die bijna niet slechter kunnen, en gemiddeld gezien moeten we het minimaal net zo goed kunnen doen. Zelfs in dat geval is het pure winst dat we het met z’n allen doen, precies weten wat er speelt en daadwerkelijk de touwtjes in handen hebben. Dan gaan die derde helften ook nog eens écht ergens over!
Daarnaast zijn er meer voordelen van het runnen van een club met leden, zoals financiële stabiliteit en een grotere aantrekkingskracht voor sponsors en bedrijven. Win-win-win!
Je kunt je voorstellen. Dit idee werd het hoofdonderwerp van de derde helft.
Tegelijkertijd werd mijn contract niet verlengd waardoor ik tijd had om aan een plannetje te werken…
Dat plan was super simpel: als we zelf allemaal een klein beetje geld inleggen kunnen we het een aantal maanden proberen. Als iedereen die aan boord komt dan hetzelfde doet, betaalt het plan zichzelf en hebben we meteen social proof. Als het niet lukt om mensen aan boord te krijgen dan bewijzen we dat het helemaal niet zo’n goed idee is. Dan kunnen we weer verder met ons leven, zonder twijfel of spijt, en gewoon (zo nu en dan gefrustreerd) weer lekker voetbal kijken.
Het plan was mooi, we legden het geld in, maar we hadden in onze ogen wel een groot probleem: wie stapt er nou zomaar in bij een viertal blanke, middelbare mannen (die, zo vinden ze zelf, nog best aardig kunnen voetballen) die de voetbalwereld op zijn kop willen zetten?
Om dat probleem op te lossen wilden we een “eerste elftal” van topspelers binnen halen, waarbij elke speler een tak van sport/zaken vertegenwoordigde. De enige eis was dat ze binnen hun vakgebied bewezen krachten zijn. Dus: een topmarketeer die zich hard maakt voor de marketing, een financiële man die het al vaker heeft laten zien, een programmeur die fantastische producten ontwikkeld heeft, een bekend persoon die het gezicht van de campagne wordt, een topjurist, etc. En het allerbelangrijkste: iemand uit de sportwereld met een grote naam die zich hieraan wil verbinden. Allemaal met het idee dat als het inderdaad zo’n goed plan is, het zichzelf financiert.
De eerste akte: alles begint met een two-pager
Net zoals elke voetbalclub streeft naar het hoogst haalbare, besloten wij te beginnen bij de grootste namen in de voetbalwereld. Via via konden we onze plannen m.b.v. een two-pager voorleggen bij één van die grote namen. En, omdat het zo’n goed plan is ;-), lukte het nog ook.
Voor we het doorhadden zaten we, met dank aan de grote naam, met een eerste elftal van alleen maar toppers aan boord. Waar we in eerste instantie droomden van überhaupt een professionele club, droomden we nu met zijn allen van een Europese subtopper. We konden ons geluk niet op. Dit alles kwam tot een hoogtepunt tijdens een laatste go/no-go meeting, waarin we met zijn allen besloten om ervoor te gaan. We zouden een B.V. oprichten, het geld inleggen en de rest zou geschiedenis worden.
Maar soms zijn dingen te mooi om waar te zijn, en het is pas definitief als het zwart-op-wit staat.
Er was vanaf het begin al enige twijfel vanuit de professionele voetbalkant over of je de macht wel zomaar aan de leden kunt geven, want wat weten zij nou? Ik dacht ze overtuigd te hebben van het feit dat de mensen met diepgaande voetbalkennis die kunnen delen zodat we met zijn allen goed geïnformeerde beslissingen kunnen maken. We hebben samen ook 7 maanden, met die gedachte in het achterhoofd, aan de plannen geschaafd. Helaas bleek, toen het puntje bij het paaltje kwam, dat zij toch de touwtjes in handen wilden hebben. Omdat zij de beste visie hebben op voetbalgebied en omdat zij het meeste te verliezen hebben (qua reputatie dan, want financieel zouden we allemaal slechts een bescheiden bedrag van 5.000 euro investeren).
De macht in handen houden van een klein clubje staat echter zo ver af van het basisidee dat we samen sterker staan en invloed niet gekocht zou moeten kunnen worden, dat ik er niet (gemotiveerd) mee door kon gaan. Ondanks dat de droom groter werd dan ik had durven dromen, hebben we de stekker er dus uitgetrekken. Aangezien iedereen het als een passieproject er een paar uur per week erbij zou doen viel daarmee ook meteen het hele plan in duigen.
Een droom armer en een lening rijker (ik moest bijlenen bij mijn vriendin (bedankt, babe!) om de laatste maanden van het project en de maanden tot aan mijn volgende baan te overbruggen) was ik dankbaar dat het een strenge winter was. In drie dagen heb ik de frustratie over het verloop van het project, het gevoel van falen over de uitkomst en de twijfel over of ik het juiste heb gedaan van mij af kunnen schaatsen. Het idee en het geloof gingen alleen niet weg. Hadden we immers eigenlijk niet bewezen dat het wel een sterk plan was? Misschien moeten we het nog een keer op een andere manier proberen?
De tweede akte: football grassroots
Vlak voordat alles in elkaar klapte had ik contact gezocht met de mensen achter Flavour, zij passen (digitale) gamification toe om impact te maken in de echte wereld. Precies wat wij ook willen bereiken.
Toen ik belde met Emily bleek dat zij met EXACT hetzelfde idee hebben rondgelopen. Ook zij hebben niet alleen het idee gehad, maar ook geprobeerd om het op te zetten. Omdat zij connecties hadden in de mediawereld probeerde zij het via die hoek. Ook zij hadden vrij snel meerdere partijen om tafel zitten, maar ook zij liepen tegen hetzelfde probleem aan toen alles zwart-op-wit gezet moest worden. De een vond dat hij meer recht had dan een ander, de ander vond dat zijn naam het belangrijkste was. Kortom, ego staat, zoals vaak in onze samenleving, in de weg van samenwerking.
Toen Emily en ik elkaar voor het eerst spraken waren er al wat twijfels over of het hele project wel door zou gaan, maar we besloten contact te houden. Mooie ideeën behouden namelijk hun aantrekkingskracht.
Na een cooling down periode van zo’n 4 maanden waarin ik werk moest vinden besloot ik nogmaals te bellen en spraken we af. Iedereen die nog betrokken was (“De Bengels”, de naam van ons voetbalteam – weer afgeleid van VV De Beursbengels waar we elkaar ontmoet hebben, en “Team Flavour”) had hetzelfde gevoel: dit idee heeft bestaansrecht en moet er komen, dan maar als grassroots beweging.
Het probleem waar we in onze pogingen tegenaan waren gelopen was dat de structuur nog neergezet moest worden. Het stond allemaal nog niet zwart-op-wit, waardoor de ego’s naar voren kwamen: gewild of ongewild.
We besloten dat, om dit voor te zijn, we gewoon eerst de structuur neer gingen zetten. Dan kan vervolgens iedereen die dat wil meteen meedoen. Iedereen die mee wil doen, maar alleen onder zijn eigen voorwaarden, die blijft lekker weg. We hebben niks aan mensen die niet geloven in de kracht van echte samenwerking en die niet bereid zijn om water bij de wijn te doen (het gevolg van echte samenwerking).
Uiteraard ging er wat tijd en discussie aan vooraf, maar we hadden vrij snel duidelijk hoe we het op papier wilden. Gelijke zeggenschap voor elk lid was een must. Daarnaast moest er een structuur komen waarin de eerste leden, de echte pioniers, het meest beloond zouden worden; er moet iets van urgentie en beloning tegenover inzet en risico staan om mensen in beweging te krijgen.
Een vereniging is natuurlijk de vorm bij uitstek voor het eerste deel. Geld ophalen en mensen belonen is daarmee echter moeilijker. Daarom hebben wij naast onze vereniging ook een coöperatie opgericht waarmee we geld ophalen door certificaten te verkopen. Die certificaten geven je status, geen invloed. En omdat ze verhandelbaar worden (voor leden) zit er ook nog een klein verdienmodel in. Leuk als je geld inlegt, en helemaal leuk als je de certificaten verdient dankzij je betrokkenheid.
Nu we de structuur voor ogen hadden, zou de rest simpel moeten zijn.
Ja toch?
Niet dus.
Een coöperatie oprichten is best lastig, maar als coöperatie een bankrekening openen is helemaal een crime. Zeker als je iets doet met crowdfunding en voetbal (en dat helpt ook niet bij online payment providers). Alles bij elkaar heeft dat hele traject ons ruim 3 jaar gekost (!).
Er zijn meerdere redenen aan te wijzen.
Een daarvan is het leven. Het is voor iedereen een zijproject en zelf heb ik in die tijd twee kinderen gekregen en ben ik verhuisd. Maar ruim anderhalf jaar wachten op banken omdat ze het te druk hebben of je helemaal afwijzen helpt dan niet mee. En geld ophalen zonder bankrekening is niet mogelijk (wel als je de blockchain / crypto kant opgaat, maar dan verklein je de doelgroep drastisch en we denken niet dat daar het grootste deel van onze doelgroep zit). Achteraf hadden we beter voor een andere structuur kunnen kiezen en hadden we de eerste stappen wellicht gewoon als BV moeten nemen, maar achteraf is het altijd makkelijk praten. Puntje bij paaltje staan we nu waar we willen staan. Alleen vijf jaar later.
In de tussentijd zijn er behoorlijk wat downs geweest, haakten sommige van onze leden af, en was de motivatie soms ver te zoeken… maar de aanhouder wint, of in dit geval: de aanhouder begint (eindelijk).
En we staan er beter voor dan ooit! De vereniging oprichten was een eitje dus daar hebben we al een aantal jaar betalende leden. Recent heb ik een aantal van die leden kunnen overtuigen om nu, nu we eindelijk kunnen beginnen met geld ophalen, een actieve rol op te pakken. Met als resultaat een nieuw bestuur. Kortom: we hebben meer betrokken leden en meer geld op de bankrekening dan ooit. En we beginnen pas net ;-).
De derde akte: het leukste gedeelte begint nu
Sterker nog, de derde akte begint nu. Dus, doe ook mee en word lid van FC The Crowd. Samen kunnen we de voetbalwereld op zijn kop zetten. Vanaf nu begint het leukste gedeelte!
—
En oh ja, we moesten tussendoor ook nog onze naam wijzigen omdat Chelsea FC het bedreigend vond dat we onszelf eerst CFC The Crowd wilden noemen (Cooperative Football Club). Maar dat is voor een andere keer…
